De vader die zijn hoofd niet boog

Simo gooide zijn rugzak in een hoek van de keuken en liep op zijn tenen naar de woonkamer.
Ja, hoor, het was weer zover.
Hij hoorde het gesnurk nog voor hij de gestalte op de bank zag.
Daar lag hij, de kostwinner.
Achter in zijn kaak begon een spier te trillen.
Zoals elke keer wist hij ook nu niet wat hij moest doen.
Het liefst wilde hij weggaan, de straat op, lol maken met zijn vrienden.
Vergeten wat hij hier had gezien.
Maar ook nu weer was er die aarzeling.
Het was zijn vader en hij hield van hem.
Hij kon hem daar niet laten liggen. Wat zou hij voor een zoon zijn?
Hij liep achterstevoren terug naar de keuken, waste zijn handen en zette water op het vuur.
Een kwartier later liep hij met de middagthee, wankel balancerend op het veel te kleine dienblad, naar de woonkamer.
Hij trok de gordijnen open en gaf zijn vader een kus op zijn ongeschoren wang.
Het belletje speeksel dat met de snurk uit zijn mond plofte spatte op Simo´s gezicht.
Geroutineerd veegde hij de nattigheid van zijn wang en schonk de thee in.
Hij hoefde hem niet wakker te maken. Een beetje rammelen met de theekopjes, lepeltjes en suikerklontjes was meestal
voldoende.
Een diepe kreun weerklonk. Simo keek niet op.
Hij wist dat zijn vader zich zou schamen en tijd nodig had om zich
een houding te geven.
Vandaag had hij erg veel tijd nodig.
Het duurde even voor hij rechtop ging zitten,zich had uitgerekt en zijn zoon de gebruikelijke klap op de schouders gaf.
Maar hij deed het allemaal wel en Simo slaakte een zucht van verlichting.
Zo, ouwe jongen, ben je al weer thuis van school?
Ik...had hoofdpijn en ben maar wat eerder thuis gekomen van mijn werk. De baas vond het goed.
Ben op de bank in slaap gevallen...ja, ja, het zijn zware tijden bij ons in de fabriek.

Terwijl Simo van zijn thee dronk, probeerde hij uit alle macht de geluidsmuur tussen hem en de man op de bank overeind te houden.
Hij begreep niet goed waarom, maar hij werd neerslachtig van de uitgebreide verklaringen die zijn vader meende te moeten geven.
Het liefst gooide hij de hele theetafel om en gaf de man een rotschop. De klootzak.
Gister had hij heimelijk een gesprek tussen zijn vader en moeder afgeluisterd.
Zijn moeder had geeist dat hij naar een psychiater ging.
Zijn trots maakte alles kapot. Tegenwoordig had men pilletjes voor dit soort ziektes. Niemand hoefde het te weten. Niemand zou hem uitlachen.
Zijn vader had, voor zover hij wist geen antwoord gegeven.

Engagement

Toen ik hier een blog nam, had ik me voorgenomen niet over politiek te schrijven.
Als je naar de header kijkt, snap je grotendeels waarom.
Dit moest een plek worden waar ik mijn korte verhalen kon plaatsen.
Nadat de olifanten verdwenen waren en ik ze verving door foto's van mijn kinderen, voelde het nog onjuister om mijn blog te vervuilen met politiekgetinte blogs.
Normaal gesproken zou dat helemaal niet zo erg zijn geweest. Maar in deze tijd van bedreigingen, beledigingen en een almaar groeiende gebrek aan fatsoen begeef je je daarmee al snel op glad ijs.
Terugkijkend, zie ik dat ik het toch zo nu en dan niet kon laten.
Zo had het vertrek van Agnes Kant me behoorlijk aangegrepen en moest ik daar wel even een gedicht aan wijden.
Ook mijn aanname, dat zelfs Wilders vast ergens heel diep van binnen een zachte inborst heeft, moest ik even verwoorden.
Het kamerdebat van eergister maakte ook weer zoveel los dat ik Albayrak toch even in het zonnetje moest zetten.

Ben ik dan zo geengageerd?
Nee...de waarheid gebiedt me dat toe te geven.
Tegenwoordig leef ik in een betrekkelijk klein coconnetje en is overleven zonder al te grote schade aan te richten in mijn huishouden en gezin, prioriteit nummer 1.
Dat neemt niet weg, dat ook een cocon zuurstof doorlaat, waardoor er altijd minimaal contact zal zijn met de buitenwereld.
Leef je dan in een politiek stabiel klimaat dan zal dat contact enkel positief inspirerend zijn. Je weet dat alle energie die je aan je gezin besteedt je kinderen goed voorbereidt op een toekomst in de grote buitenwereld.

Maar wat als dat klimaat labiel is?
Wat als er een sfeer moedwillig wordt gecreeerd waar je kinderen straks bij voorbaat reeds verdacht zijn. Ze bij voorbaat zich al moeten excuseren voor hun bestaan?
Hen het leven en functioneren onmogelijk wordt gemaakt door haat en verboden deuren?
Als ze slechts een paar stappen hoeven te zetten om bordjes tegen te komen waarop staat:  niet voor jullie!Hoe bereid je je kinderen voor op apartheid?
En kun je in zo'n labiel en gevaarlijk klimaat nog wel gewoon bloggen over huistuinenkeukenzaken?

Albayrak staat haar vrouw

Vrouwen huilen makkelijker. We schamen ons niet voor onze emoties.
Tijdens onze ontwikkeling van baby tot volwassen vrouw worden we gestimuleerd in onze gevoeligheid. Wat mij betreft een voorrecht, die mannen wordt misgund.

Dat voorrecht is in het politieke spel echter een groot obstakel. Wie de koelbloedige
klinkslagen heeft zien uitvoeren door M.P. Rutte tijdens het debat, weet dat je de raderen smeert met zelfbeheersing en bloedeloze humor.
Je felste tegenstander schiet in de lach en verliest daarmee zijn wapens.

Maar bewonderenswaardiger dan paljas Rutte die de macht aan zijn zijde wist, was het gedrag van Albayrak.
Ze wist het te presteren onder een lawine van persoonlijke verdachtmakingen overeind te blijven en koel haar mening te geven na afloop.
En volgt daarmee niet de zoveelste politica op, die huilend de arena verlaat.

Huis kopen op funda.n.l

Gaat het echt gebeuren?
Komt hoogmoed niet voor de val?
Hoe moet dat als onwetendheid je vaste metgezel is en enthousiasme je enige drijfveer?
Twee weken terug waren we  begonnen met onze huizenjacht. Er stonden
aantrekkelijke vrijstaande woninkjes, type boerderij, op funda.nl.
Het was een bouwproject en lag praktisch bijna aan het water. Vrij onder naam, een project bovendien van de gemeente om laagdrempelige paradijsjes mogelijk te maken voor jan en fatima met de pet.
Dus de slordige 165.000 euro's, daarvan begrepen we dus echt dat het om de woning zelf ging.
Wij mailen voor een bezichtiging. Tsjonge wat duurt het dan lang voor je eindelijk antwoord krijgt. Niets. Wel een telefoontje uiteindelijk van de makelaar.
Met zijn volkse tongval vroeg hij me of wij een budget hadden van een half miljoen?
Pardon, vroeg ik, bleek worden, op de site ging het om geheel andere woningen.
Ik noemde de betreffende huisnummers. Die bleken al weggeven te zijn. En bovendien, mevrouw, waren het bouwkavels en geen bestaande woningen. De foto's waren een indicatie van hoe de woning er uiteindelijk uit zou gaan zien. En de vraagprijs was de prijs van de bouwgrond.
Ik stond werkelijk paf. Had ik die site dan zo slecht begrepen? Of was er hier enige misleiding of slechte voorlichting in het spel.
Hij vroeg me wat ons budget was. De toon klonk me niet al te aangenaam in de oren en ik mompelde tussen de 2 en 3 ton. Tsja, al kon ik de man niet zien. Wie dacht hij wel dat hij was? Ik probeerde snel een eind aan het gesprek te maken.
Toen ik de telefoon neerlegde, verdween ras mijn bleekheid en voelde ik me klein worden van schaamrood.
Ik had gelogen om geen gezichtsverlies te lijden. Dat viel me vies van me tegen.
Wat kon mij de goedkope minachting van een makelaar schelen?


Nu wijsheid vandaag ook een stukje met ons meeliep, beperken we ons nu slechts tot huizen die je met eigen ogen kunt zien. Zo zijn we vanavond een tweetal huizen gaan bekijken.
De eerste stal meteen mijn hart. Was het vanwege de hardhouten donkere vloer?
Of vanwege het bad? Of misschien de extra berging aan de voorkant, die je vanuit de hal kunt bereiken en die zo leuk in te richten zou zijn als speel- en hobbykamer?
Of misschien wel de ligging van het huis aan een soort van hof, waar kinderen heerlijk voor de deur kunnen spelen, omdat er niets rijdt en alles doodloopt?
Of was het toch de sympathieke jonge makelaar met wie het meteen klikte en we hartelijk konden lachen?
Ik was om.
En toen moesten we nog aansluitend naar een ander huis.
Dat is niet goed en dat raad ik iedereen af.
Dat volgende huis was misschien wel beter geschikt voor ons.
Maar mijn hart was nu bevooroordeeld. Lief, de eigenlijke koper, verging het natuurlijk weer net andersom. En hij had misschien nog wel gelijk ook. Met zijn timmermansogen weet hij beter dan ik, wat duurzaam en een goede investering is.
Verder ligt dit huis aan de rand van het dorp, tegen een enorm nieuw park aangebouwd. Een park, die heel leuke voorzieningen voor kinderen heeft.
Was het mijn gestolen hart, was het de veel te gladde praatjes van deze makelaar? Was het misschien de ouwelijke sfeer in het huis. Achtergelaten oubollige vloerbedekkingen boven, die je al meteen in een bepaalde sfeer dompelen?
Maar dit gevecht ga ik verliezen. De eigenaars willen van het huis af. Dus zelfs al is dit huis groter en ligt het op een mooiere locatie, het gaat wellicht voor minder van de hand.
En daar kan geen vrouwenlogica tegenop.
Of wel soms?

De grote verrassing

Voorwereldse mannen leven nog altijd in de prehistorie.
De situatie die we hier kennen op het westelijk halfrond is vrij uniek.
Zo uniek dat men zelfs in Brussel vindt dat zwangerschapsverlof voor mannen moet worden uitgebreid en wettelijk moet worden vastgelegd.
Voorwereldse mannen reageren daar erg verheugd op.
Het enthousiasme was zo opvallend, dat ik mijn kopje koffie neerzette en de tijd nam hier van te genieten.
-Wat? Wat?
Denk je dat ik daar nog van kan profiteren? Ik heb wel zin in twee weken extra vakantie dit jaar!!! Als ze maar opschieten met vergaderen, daar in Brussel.

Oké, deze reactie was niet bepaald een verrassing.
Maar toch is de man veranderd.
Sinds een paar weken herken ik mijn ouwe geliefde niet meer.
Zijn tarzanpakje heeft hij overnight verruild voor een zorgzame schort. Soms loop ik s'avonds de keuken in en ontdek tot mijn schrik, dat de berg afwas verdwenen is.
Of hoor ik ineens zomaar vanuit het niets een zoemend geluid dat heel lang aanhoudt.
En het rare is dat deze metamorfose ook iets veranderd heeft in het contact met zijn kinderen.
Alsof vanuit het afwassen en stofzuigen een soort voelspriet is
gegroeid voor de onbenoembare behoeftes van een egoistische peuter en een koppige kleuter.

Kortom zijn geduld, waar die momenteel van mij in een duizelingwekkend
tempo begint af te nemen, lijkt van dag tot dag toe te nemen.
Ik onderdruk mijn ingesleten  neiging om zijn gedrag te bekritiseren. Dat is lastig.
Ik neem me echter voor hem dit keer te accepteren zoals hij is.
Wie ben ik tenslotte om een ander wezen te willen veranderen?


In deze omstandigheden!

 

De schijf van vijf op een bedje van culturele armoede

In ons gezin draaide het vroeger om gezond eten.
De koelkast puilde altijd uit.
Mijn vader stond elk vrije weekend in de keuken. Puddingen, vla, kroketten, zalmslaatjes, drie in de pan, altijd werd er gemengd, geroerd en vooral heel veel gesneden.
Het meeste van zijn creaties konden we best waarderen. De kwaliteit was erg hoog.
Maar datzelfde gold ook voor de kwantiteit.
De overvloed was iets waar we het benauwd van begonnen te krijgen.
Het waren juist de yokidrinks en de chocomels in de koelingen van de super, die ons het water uit de mond deden lopen. Producten die onze koelkast nog nooit van binnen hadden gezien.
Later snapte ik zijn obsessie met voedsel wel.
In zijn jeugd had hij immers enkel honger gekend.

Het bleef echter niet alleen bij voedsel. 
Ook het onderwijs was iets, waar mijn vader erg mee bezig was.
Zijn grootste angst, zijn enige angst misschien wel, was dat zijn kinderen net zo ongeletterd zouden eindigen als hij.
Nu viel het met zijn ongeletterdheid best mee, al was hij overwegend autodidact.
De gesprekken tijdens de maaltijden gingen dan ook meestal over wat we op school hadden geleerd.
We probeerden slinks daar tussendoor een anekdote op tafel te gooien. Dat soort vertelsels werden echter verbannen naar het rijk der
onbenulligheden.
Als wij uiteindelijk verstomden, omdat we helemaal geen zin hadden om onze lessen te reproduceren, kwam hij met voorbeelden aanzetten van hoogbegaafden en wonderkinderen.
En zo waren wij de eersten die hoorden van een dertienjarige burgemeester, een achtjarige concertpianist en wat er verder aan wonderbaarlijks onder gods toeziend oog geschiedde.
Ons kon het worst wezen.
Wij wilden snel van tafel en dan onder het mom van huiswerk maken, lekker ons eigen gangetje gaan.

Uiteraard waren dit allemaal goede bedoelingen. Het lichaam moet gevoed en het ego moet worden uitgedaagd.
Maar ondanks alles sloeg hij iets heel belangrijks over. Hij vergat onze geest en ziel.
Zo wilde hij niets weten van spiritualiteit.
Mijn eigen zoektocht in dat vluchtige wereldje werd al snel door hem in de kiem gesmoord.
Wars was hij van uiterlijke kenmerken van godsdienstigheid. Het liefst haalde hij ook van binnen de bezem er door heen.
Dat kon hij niet, tenminste niet volledig. Maar de macht van een ouder is niet te onderschatten.
En die arme geest van ons, ook die heeft een jeugd lang ontberingen geleden. Huiswerk, huiswerk en nog eens huiswerk. Vanuit die litanie ging voor hem iets betoverends uit.
En zie:  zijn jarenlange pedagogische hypnose leek vruchten af te werpen.
Werd dochter immers niet aangenomen op het lyceum?
Eindelijk kon hij met opgeheven hoofd door de straten van zijn dorp lopen.
Kon hij zijn grote neus in de lucht werpen, als hij de centrale keuken binnenliep van zijn werk. De grappen en grollen van zijn grove collega's gleden in deze euforie van hem af en hij kon er zelfs hartelijk om lachen.

Zo niet dochterlief.
Geestelijk zeer arm, kwam ik in een wereldje terecht van klassieke muziek en schilderkunsten.
Mijn klasgenootjes brachten hun weekends in musea en stadsschouwburgen door, als ze tenminste niet aan het tennissen of hockeyen waren.
Wat ik in mijn vrije tijd had gedaan?
Oh...naar The Bill Cosby show gekeken, antwoordde ik dan en o ja, een paar spelletjes Levensweg gespeeld met het buurmeisje.
Verder niet zo veel bijzonders hoor...
Ik begreep niets van de gesprekken die zij onderling voerden.
Wij hadden thuis geen schilderijen aan de muur en een museum jaarkaart, kostte dat niet een hoop geld, zou het eerste zijn wat mijn vader zou hebben gevraagd. En wat moest je daar mee? Dat was allemaal een hoop onzin. Kom ga je huiswerk maken en haal morgen hoge cijfers. Dat is waar het in het leven om draait.
Gelukkig was ik niet het enige arbeiderskindje op school en vond ik aansluiting bij meisjes van mijn niveau. Met hen kon ik
praten over alledaagse dingen zonder dat er ook maar een pretentieus woord in het gesprek viel.
Toch...sloop er in de zeven jaar dat ik daar op school zat een zekere nieuwsgierigheid naar dat onbekende wereldje in mijn gepantserde binnenste. Stiekem haalde ik in de bibliotheek elpee's van Rachmaninoff, Beethoven of Strauss.
Op mijn kamer luisterde ik er dan naar, maar begreep er niets van.
Wat was nou de magie van deze muziek, waar moest ik nou op letten? Vergeleken met popmuziek vond ik het oersaai.
Als ik beneden huiswerk maakte zocht ik nu standaard nederland 4 op. Als ik het maar vaak genoeg hoorde, zou misschien het begrip vanzelf volgen, hoopte ik.
Dat begrip volgde echter niet.
Wel ontdekte ik na verloop van tijd dat het niet allemaal een grote pot onherkenbare nat was. Zo had ik al snel door dat ik Bach verschrikkelijk vond.
Mijn vader bazuinde echter al snel rond dat zijn dochter naar klassieke muziek luisterde.
Zijn dochter die naar een lyceum ging was een gecultiveerde dame...
En opnieuw ging zijn majestueuze neus trots de lucht in.







Doe Barbara Jansma een plezier
en luister en kijk naar dit nummer
Bach voor Cultuurbarbaren


Andres Segovia   
 

Bruiloft aan het sterfbed

Ze zaten allemaal in de mooie salon, haar ouders en het bijzondere bezoek.
Selma stond zenuwachtig bij het fornuis.
Koekjes en chocolaatjes vielen met regelmaat uit haar beverige handen.
Ze mocht, sinds haar ziekte, niet aan de waterkoker komen en zelfs het koffiezetapparaat was taboe voor haar.
Ze was er nu blij om. Als ze muntthee had moeten maken, dan had ze zich zeker verbrand aan het kokende water.
Een geluid achter haar deed haar opnieuw schrikken en het schaaltje met zoetigheid viel op de grond.
Ga maar naar boven, Selma, we roepen je wel.
Ze deed wat haar gevraagd werd. Halverwege de trap voelde ze ineens een onbegrijpelijke woede opkomen.
Kutwijven, schreeuwde ze naar beneden. Kutmannen! Kutbezoek!Iemand draaide de muziek wat luider.
Dat doen ze expres, gromde Selma zachtjes voor zich uit.
De laatste treden nam ze stampend.
Op haar kamer liep ze naar het raam. Haar slaapkamer lag aan de straatkant.
Dat vond ze fijn. Nu kon ze hun auto zien.
Ze wist dat hij ook een rijbewijs had en vroeg zich af of hij dat hele stuk gereden had.
Als een gekooid dier liep ze door de kleine kamer.
Wat duurde het toch lang, zeg. Straks was de koffie op en kon ze daar met lege handen een beetje voor zich uitstaren.
Stel dat ze haar niet zouden roepen.
Stel dat haar vader het aanzoek af zou wijzen, nog voor zij hem vanavond had kunnen zien en misschien zelfs even spreken.
Ze nam een borstel van haar toilettafel en ging zitten. Ze had een pokkehekel aan dat gewacht.
Uit het rieten make-up mandje haalde ze blauwe mascara en haalde het door haar wimpers.
Ze knipperde met haar ogen, de mascara beet.
Zoals gewoonlijk had ze weer eens geknoeid.
Terwijl ze haar gezicht waste en water op haar ogen gooide, vroeg ze zich af waarom ze toch al die moeite deed.
Ze moesten haar maar accepteren zoals ze was.
En waarom zou ze hier moeten blijven tot ze geroepen werd?
Ze was verdorie geen hond.

Vrolijk stampte ze de trap af en gooide de glazen salondeur open.
Het zachte geroezemoes verstomde en iedereen staarde haar aan.
Hallo, riep ze. Ik ben Selma en ik wil met Rachid trouwen.  Jullie toestemming hebben wij godverdomme niet nodig. Wij lopen gewoon weg, als jullie gaan zitten zeiken.
Selma...Selma...haar moeder kwam langzaam op haar af, haar hand voor haar mond, tranen in de ogen. Kom Selma, we gaan even naar de keuken en wassen je gezicht, je ziet er niet uit.
Hoe opstandig ze zich ook had gevoeld, haar moeders zachtheid kon ze niet weerstaan. Ze liet zich gedwee afvoeren naar achteren.
In de keuken sloeg haar moeder haar armen stevig om haar heen en feliciteerde haar.
Nu gaan we je snel mooi maken, want een aanstaand bruidje moet er stralend uit zien.
Selma vloekte, lachte en huilde tegelijk.
Een grote last was van haar afgevallen.