zaterdag 11 juli 2020
zondag 20 februari 2011
Echo in de ruimte
Tegen mijn katten zei ik niet veel. Zij zeiden genoeg.
Na de geboorte van mijn eerste kind heb ik het echt moeten leren. Praten tegen iets/iemand die niets terug zei. Daar heb ik een jaar over gedaan. Mijn zoon sprak eerder voor dat ik dat tegen hem deed. Het heeft hem geen kwaad gedaan. Zijn mond heeft sindsdien nauwelijks meer stilgestaan.
In de badkamer praat ik ook nooit tegen mijn spiegelbeeld. Er bestaan mensen die dat wel schijnen te doen. Ergens begrijp ik dat wel, want binnen in mijn hoofd voer ik wel gesprekken met mezelf.
Dat zal de reden zijn dat ik hier op mijn blog nauwelijks meer echt schrijf.
Het is alsof ik voor de spiegel sta in een veel te grote badkamer.
Na de geboorte van mijn eerste kind heb ik het echt moeten leren. Praten tegen iets/iemand die niets terug zei. Daar heb ik een jaar over gedaan. Mijn zoon sprak eerder voor dat ik dat tegen hem deed. Het heeft hem geen kwaad gedaan. Zijn mond heeft sindsdien nauwelijks meer stilgestaan.
In de badkamer praat ik ook nooit tegen mijn spiegelbeeld. Er bestaan mensen die dat wel schijnen te doen. Ergens begrijp ik dat wel, want binnen in mijn hoofd voer ik wel gesprekken met mezelf.
Dat zal de reden zijn dat ik hier op mijn blog nauwelijks meer echt schrijf.
Het is alsof ik voor de spiegel sta in een veel te grote badkamer.
Waar is de rooie draad?
De hypotheekadviseur is boos op mij.
Sara is ziek en flink ook.
Een medeblogger neemt voorgoed afscheid.
Een kennisje van dertien ligt in het ziekenhuis na de zoveelste epileptische aanval.
Zoon is woedend op mij omdat hij van niemand Valentijnskaarten heeft gekregen.
Het leven speelt zich tegenwoordig in flarden en fragmenten af.
Een lijn lijkt er niet te zijn.
dag vroems...
Sara is ziek en flink ook.
Een medeblogger neemt voorgoed afscheid.
Een kennisje van dertien ligt in het ziekenhuis na de zoveelste epileptische aanval.
Zoon is woedend op mij omdat hij van niemand Valentijnskaarten heeft gekregen.
Het leven speelt zich tegenwoordig in flarden en fragmenten af.
Een lijn lijkt er niet te zijn.
dag vroems...
In te lossen mitsen
In mijn buik was hij mijn zorgenkind.
Dat is hij gebleven.
Tien minutengesprekken op school lopen standaard een uur uit.
De sfeer in ons huis wordt sinds zijn geboorte door hem bepaald.
Als baby huilde hij tot hij paars zag en de aderen dik op zijn voorhoofd stonden.
Met mijn borst had hij drie dagen nadat hij het licht zag zijn eerste strijd. Die strijd duurde tien dagen.
Dat betekent niet dat hij zich gewonnen had gegeven.
Blijkbaar besloot hij dat het slimmer was het strijdtoneel te verplaatsen. Hij ontdekte dat de slaapmomenten zich ook heel goed leenden om oorlog te voeren.
Toen hij één werd sprak men op het consultatie bureau van peuterpuberteit. Niks peuterpuberteit. Mijn kereltje zou naar aller waarschijnlijkheid zijn hele leven puberen.
Mits ik...
Mits wij...
Hij is nu bijna zes en misschien heel misschien...begin ik te begrijpen wat hij nodig heeft.
http://www.opvoedadvies.nl/odd.htm
Dat is hij gebleven.
Tien minutengesprekken op school lopen standaard een uur uit.
De sfeer in ons huis wordt sinds zijn geboorte door hem bepaald.
Als baby huilde hij tot hij paars zag en de aderen dik op zijn voorhoofd stonden.
Met mijn borst had hij drie dagen nadat hij het licht zag zijn eerste strijd. Die strijd duurde tien dagen.
Dat betekent niet dat hij zich gewonnen had gegeven.
Blijkbaar besloot hij dat het slimmer was het strijdtoneel te verplaatsen. Hij ontdekte dat de slaapmomenten zich ook heel goed leenden om oorlog te voeren.
Toen hij één werd sprak men op het consultatie bureau van peuterpuberteit. Niks peuterpuberteit. Mijn kereltje zou naar aller waarschijnlijkheid zijn hele leven puberen.
Mits ik...
Mits wij...
Hij is nu bijna zes en misschien heel misschien...begin ik te begrijpen wat hij nodig heeft.
http://www.opvoedadvies.nl/odd.htm
Een gebed, van een dertienjarige jongen
Een gebed...
Vol bewondering heb ik de afgelopen week gekeken naar de wijze waarop de demonstraties verliepen.
De demonstranten die de buik vol hadden van dertig jaar lange Alleenheerschappij leken stevig in hun schoenen te staan. Over twee dingen waren ze het eens: Mubarak moest en zou weg én tegelijkertijd zou zijn afstand van de troon op vreedzame wijze tot stand komen. Geen geweld, geen grofheden, geen plunderingen.
In Marokko wordt er nog al eens lacherig gedaan over Egyptenaren. Het zouden softies zijn. Toneelacteurs. De egyptenaar zou geen echte man zijn.
Dat beeld zal nu toch wel bijgesteld zijn. De Egyptenaar bestaat natuurlijk niet. Maar mocht hij wel bestaan dan is het een beschaafde man/vrouw. Het is iemand die de wereld laat zien, dat onder de verkeerschaos in Cairo een denkend hart klopt. En dat geeft hoop.
Het maakt dat je er bijna op zou durven vertrouwen dat er na een eventuele coup of vrijwillige troonsafstand er zorgvuldig zal worden omgegaan met het nieuwe begrip Vrijheid.
Dat er plaats zal zijn voor iedereen in het mubarakloze tijdperk die hen wacht. Dat de verbroedering die men nu laat zien veel minder oppervlakkig is dan de cynici vrezen.
Dat de dertienjarige jongetjes op het Tahrirplein niet zullen worden getraumatiseerd.
amen...
Vol bewondering heb ik de afgelopen week gekeken naar de wijze waarop de demonstraties verliepen.
De demonstranten die de buik vol hadden van dertig jaar lange Alleenheerschappij leken stevig in hun schoenen te staan. Over twee dingen waren ze het eens: Mubarak moest en zou weg én tegelijkertijd zou zijn afstand van de troon op vreedzame wijze tot stand komen. Geen geweld, geen grofheden, geen plunderingen.
In Marokko wordt er nog al eens lacherig gedaan over Egyptenaren. Het zouden softies zijn. Toneelacteurs. De egyptenaar zou geen echte man zijn.
Dat beeld zal nu toch wel bijgesteld zijn. De Egyptenaar bestaat natuurlijk niet. Maar mocht hij wel bestaan dan is het een beschaafde man/vrouw. Het is iemand die de wereld laat zien, dat onder de verkeerschaos in Cairo een denkend hart klopt. En dat geeft hoop.
Het maakt dat je er bijna op zou durven vertrouwen dat er na een eventuele coup of vrijwillige troonsafstand er zorgvuldig zal worden omgegaan met het nieuwe begrip Vrijheid.
Dat er plaats zal zijn voor iedereen in het mubarakloze tijdperk die hen wacht. Dat de verbroedering die men nu laat zien veel minder oppervlakkig is dan de cynici vrezen.
Dat de dertienjarige jongetjes op het Tahrirplein niet zullen worden getraumatiseerd.
amen...
stille diplomatie of oogluikend toestaan?
Steeds vaker sijpelen er berichten door dat vrouwen worden gestenigd of zelfs opgehangen.
Er is duidelijk iets gaande. Zijn de lekken groter waardoor we nu eerder op de hoogte komen van deze voorvallen?
Of heeft de vrouw in de "islamitische wereld" de kop van jut gekregen?
Moet zij boeten voor de onderontwikkelde staat waar de meeste van die landen in verkeren? En is elke Audi, Ipod en Eigen Huis die buiten bereik blijft, de schuld van de vrouw?
Vragen...het zijn geen vragen.
Sinds jaar en dag wordt alle verantwoordelijkheid bij het vrouwelijk geslacht gelegd. Een paradox die al eeuwen bestaat.
Zij mag niets, is wettelijk handelingsonbekwaam, wordt als ouder niet officieel erkend, moet haar identiteit verhullen en komt vaak niet verder dan het gootsteentje in haar tijdelijke verblijf.
En toch is alles waar de man in faalt haar schuld.
Kan ik daaruit concluderen dat de schofferingen van Wilders* aan het adres van Iran
Zahra Bahrami de kop hebben gekost?
Ja, dat kan ik.
http://www.nrc.nl/nieuws/2011/01/30/waren-inspanningen-nederland-voor-bahrami-onvoldoende/
*en rosenthal
Er is duidelijk iets gaande. Zijn de lekken groter waardoor we nu eerder op de hoogte komen van deze voorvallen?
Of heeft de vrouw in de "islamitische wereld" de kop van jut gekregen?
Moet zij boeten voor de onderontwikkelde staat waar de meeste van die landen in verkeren? En is elke Audi, Ipod en Eigen Huis die buiten bereik blijft, de schuld van de vrouw?
Vragen...het zijn geen vragen.
Sinds jaar en dag wordt alle verantwoordelijkheid bij het vrouwelijk geslacht gelegd. Een paradox die al eeuwen bestaat.
Zij mag niets, is wettelijk handelingsonbekwaam, wordt als ouder niet officieel erkend, moet haar identiteit verhullen en komt vaak niet verder dan het gootsteentje in haar tijdelijke verblijf.
En toch is alles waar de man in faalt haar schuld.
Kan ik daaruit concluderen dat de schofferingen van Wilders* aan het adres van Iran
Zahra Bahrami de kop hebben gekost?
Ja, dat kan ik.
http://www.nrc.nl/nieuws/2011/01/30/waren-inspanningen-nederland-voor-bahrami-onvoldoende/
*en rosenthal
Gedichtendagblogdag
alles spant tezamen
jouw huid jouw spieren
mijn beenderen mijn klieren
gevangen
in warmgeworden lichaamsharen
draaien we om ons eigen as
in mijn schoot
sterft men binnen enkele uren
met name Y heeft het zwaar te verduren
deze verspilling kan mij niets schelen
zolang je nachtenlang mijn hart blijft stelen
jouw huid jouw spieren
mijn beenderen mijn klieren
gevangen
in warmgeworden lichaamsharen
draaien we om ons eigen as
in mijn schoot
sterft men binnen enkele uren
met name Y heeft het zwaar te verduren
deze verspilling kan mij niets schelen
zolang je nachtenlang mijn hart blijft stelen
Dirigent in adhdland
Ik heb twee handen en twee voeten, roep ik de godganse dag.
Dat wordt nooit bestreden. Niet door Saartje, want die beheerst die kunst nog niet. Ook niet door de anderen want die beheersen inmiddels wel het wiskundig niveau
van 1+1 = 2.
Maar het beperkte aantal ledematen is nog niet eens het feitelijke probleem. Want multitasken, zolang niemand over mijn schouders meekijkt, kan ik aardig.
Zolang iedereen met een disney pleistertje rond zou lopen en slechts in gebarentaal zou willen communiceren met elkaar, dan liep de boel gesmeerd.
Maar hoe mooi dat disneypleistertje er ook uit zou zien, ik vrees toch dat jeugdzorg er niet zo gecharmeerd van zou zijn. Gebarentaal misschien ook niet, in het kader van verbale ontwikkeling van het jonge kind.
Dat men bij de oprichting van Jeugdzorg niet bedacht heeft dat een Ouderszorg ook geen overbodige luxe zou zijn, vind ik een gemiste kans en bepaald ouderonvriendelijk.
Want wie houdt er rekening met mijn gehoorapparaat, mijn zenuwstelsel en mijn arme op hol slaande hart, als de decibellen weer eens de pan uitrijzen?
Niemand, dat kan ik je wel vertellen.
Gelukkig heb ik mezelf nog.
Ik heb besloten de verbale circus overdag te gedogen.
Tot de avondmaaltijd, dan staat de dirigent in mij op en maak ik gebarensgewijs duidelijk dat het fluistertijd is.
En dat werkt niet alleen, het is nog aanstekelijk ook. Gelukkig beschouwen ze het als een goeie grap. Op zachte toon worden er verhalen uitgewisseld. Wordt er niemand boos, krijgt er niemand standjes en heeft ook ons voedsel eindelijk de kans in alle rust zijn weg te zoeken door het spijsverteringssysteem.
Tijdens die experimentele maaltijden bedenk ik, dat er aan tafel nog genoeg plaats zou zijn voor minstens drie extra huisgenootjes.
Dat wordt nooit bestreden. Niet door Saartje, want die beheerst die kunst nog niet. Ook niet door de anderen want die beheersen inmiddels wel het wiskundig niveau
van 1+1 = 2.
Maar het beperkte aantal ledematen is nog niet eens het feitelijke probleem. Want multitasken, zolang niemand over mijn schouders meekijkt, kan ik aardig.
Zolang iedereen met een disney pleistertje rond zou lopen en slechts in gebarentaal zou willen communiceren met elkaar, dan liep de boel gesmeerd.
Maar hoe mooi dat disneypleistertje er ook uit zou zien, ik vrees toch dat jeugdzorg er niet zo gecharmeerd van zou zijn. Gebarentaal misschien ook niet, in het kader van verbale ontwikkeling van het jonge kind.
Dat men bij de oprichting van Jeugdzorg niet bedacht heeft dat een Ouderszorg ook geen overbodige luxe zou zijn, vind ik een gemiste kans en bepaald ouderonvriendelijk.
Want wie houdt er rekening met mijn gehoorapparaat, mijn zenuwstelsel en mijn arme op hol slaande hart, als de decibellen weer eens de pan uitrijzen?
Niemand, dat kan ik je wel vertellen.
Gelukkig heb ik mezelf nog.
Ik heb besloten de verbale circus overdag te gedogen.
Tot de avondmaaltijd, dan staat de dirigent in mij op en maak ik gebarensgewijs duidelijk dat het fluistertijd is.
En dat werkt niet alleen, het is nog aanstekelijk ook. Gelukkig beschouwen ze het als een goeie grap. Op zachte toon worden er verhalen uitgewisseld. Wordt er niemand boos, krijgt er niemand standjes en heeft ook ons voedsel eindelijk de kans in alle rust zijn weg te zoeken door het spijsverteringssysteem.
Tijdens die experimentele maaltijden bedenk ik, dat er aan tafel nog genoeg plaats zou zijn voor minstens drie extra huisgenootjes.
De zwarte haan
Ze had op mijn eten gespuugd.
Hoe ik dat zo zeker wist, kon ik niet zeggen.
Het was waarschijnlijk de triomfantelijke blik in haar ogen toen ze binnenkwam met de extra schotel voor mij.
Toen ik het bordje in de richting van haar dochter schoof, reageerde ze te alert. Nee, nee...het was echt alleen voor mij bedoeld.
-Ja, maar...
-Niks ervan, ze bleef resoluut het bordje in mijn richting duwen.
Wat kon ik anders dan mijn lepel ter hand nemen en de aangeboden voedsel op eten.
En ik wil het woord zweren, in deze omstandigheden niet graag gebruiken, maar ik durf toch echt te zweren dat het anders smaakte.
Vanaf die middag ging ik niet meer op haar uitnodigingen in.
Tot vandaag.
Ze had zo aangedrongen en zelfs mijn excuus dat ik al iets op het vuur had staan kon daar niets aan veranderen.
Ik zou en ik moest komen lunchen.
Tegen een uur of elf hield ik het niet meer van de buikpijn. Ik besloot haar te bellen om de eetafspraak af te zeggen.
Natuurlijk nam ze niet op. Ik belde en belde. Niets. Geen gehoor.
Uiteindelijk belde ik mijn man om te vragen of hij mee ging.
Zoals ik al wel had verwacht kon hij moeilijk weg.
De leveranciers konden elk moment komen.
Joh, ga lekker alleen, was het laatste wat ik hoorde voor hij ophing.
Ik trok mijn laarzen aan en verliet het huis. Ik kon haar net zo goed recht in het gezicht zeggen, dat ik besloten had niet te komen. Ze woonde tenslotte vlak om de hoek.
Met de hand voor de mond stond ik dan voor haar deur.
De deur was open en als ik wilde zou ik zo naar binnen kunnen.
Uit beleefdheid zou ik ervoor kunnen kiezen aan te kloppen. Maar echt nodig was het niet. Daarvoor zagen we elkaar te vaak.
Daar stond ik en moest de knoop doorhakken.
Ik besloot beleefdheid voor een andere keer te bewaren en duwde de deur open.
Een golf misselijkheid benam me de adem.
Op de vloer van haar tuinkeukentje ving Farida het bloed op van een zwarte haan.
Ze zag me niet. Het bloed mocht niet verspild. Het ritueel was duidelijk.
Ik kon blijven en haar confronteren. Maar ik was geen partij.
Voor ik me stil terugtrok hoorde ik mijn naam, opgenomen in een lied.
Of was het geen lied?
assyke
16 januari 2011
Hoe ik dat zo zeker wist, kon ik niet zeggen.
Het was waarschijnlijk de triomfantelijke blik in haar ogen toen ze binnenkwam met de extra schotel voor mij.
Toen ik het bordje in de richting van haar dochter schoof, reageerde ze te alert. Nee, nee...het was echt alleen voor mij bedoeld.
-Ja, maar...
-Niks ervan, ze bleef resoluut het bordje in mijn richting duwen.
Wat kon ik anders dan mijn lepel ter hand nemen en de aangeboden voedsel op eten.
En ik wil het woord zweren, in deze omstandigheden niet graag gebruiken, maar ik durf toch echt te zweren dat het anders smaakte.
Vanaf die middag ging ik niet meer op haar uitnodigingen in.
Tot vandaag.
Ze had zo aangedrongen en zelfs mijn excuus dat ik al iets op het vuur had staan kon daar niets aan veranderen.
Ik zou en ik moest komen lunchen.
Tegen een uur of elf hield ik het niet meer van de buikpijn. Ik besloot haar te bellen om de eetafspraak af te zeggen.
Natuurlijk nam ze niet op. Ik belde en belde. Niets. Geen gehoor.
Uiteindelijk belde ik mijn man om te vragen of hij mee ging.
Zoals ik al wel had verwacht kon hij moeilijk weg.
De leveranciers konden elk moment komen.
Joh, ga lekker alleen, was het laatste wat ik hoorde voor hij ophing.
Ik trok mijn laarzen aan en verliet het huis. Ik kon haar net zo goed recht in het gezicht zeggen, dat ik besloten had niet te komen. Ze woonde tenslotte vlak om de hoek.
Met de hand voor de mond stond ik dan voor haar deur.
De deur was open en als ik wilde zou ik zo naar binnen kunnen.
Uit beleefdheid zou ik ervoor kunnen kiezen aan te kloppen. Maar echt nodig was het niet. Daarvoor zagen we elkaar te vaak.
Daar stond ik en moest de knoop doorhakken.
Ik besloot beleefdheid voor een andere keer te bewaren en duwde de deur open.
Een golf misselijkheid benam me de adem.
Op de vloer van haar tuinkeukentje ving Farida het bloed op van een zwarte haan.
Ze zag me niet. Het bloed mocht niet verspild. Het ritueel was duidelijk.
Ik kon blijven en haar confronteren. Maar ik was geen partij.
Voor ik me stil terugtrok hoorde ik mijn naam, opgenomen in een lied.
Of was het geen lied?
assyke
16 januari 2011
Ontruimingen in tijden van liefde
Ze kende hem van de zwarte markt.
Wekelijks kwam ze daar voor groente en fruit.
Waarom zou ze naar de Turk gaan, als Beverwijk net zo dichtbij is.
HIj verkocht aubergines, courgettes, koriander en vooral veel paprika.
Ook had hij bakjes met onhollandse kruiden.
Als het te druk was bij zijn kraam schoof ze een kraampje op.
Dat had ze zo met zichzelf afgesproken.
Dit om te voorkomen dat ze echt elke week voor zijn neus zou staan.
Al kon ze bijna met zekerheid zeggen, dat hij haar ook leuk vond, een beetje spanning deed haar zaak alleen maar goed.
De winst van vorige week was zijn naam. Abdulkarim heette hij.
Ze moest nog lachen als ze er aan terug dacht.
Hoe hij zijn naam letter voor letter voor haar uitspelde.
Het was een moeilijke naam, dat gaf hij zelf toe. Daarom mocht ze hem ook wel kortweg Karim noemen.
Nadat ze er thuis in bed eindeloos op geoefend had, kwam ze tot de conclusie dat het wel mee viel.
Ze zou hem geen karim noemen. Hij zou zich vast gestreeld voelen als ze niet de makkelijkste weg koos.
Vandaag zou ze hem weer zien.
Met opzet was ze extra vroeg. Ze wilde zijn eerste klant zijn, want ze had een kadootje voor hem: vandaag zou ze hem haar naam geven.
Uit de bus stappend verhoogde ze snel haar pas.
Een week was toch wel erg lang. Het werd tijd telefoonnummers uit te wisselen.
Bij de ingang van de hal zag ze meteen dat er iets loos was. Er liepen mannen in uniformen druk heen en weer. Toen ze naar binnen wilde werd haar de toegang versperd en wees men haar op het aanplakbiljet.
"Markten, moskeeen en theehuizen zijn broedplaatsen van zwarte eensgezindheid. Derhalve worden zij gesloten tot het land daarvan bevrijd is."
Wijze woorden, gesproken namens Zijne Koninklijke Hoogheid G.W.
Vol afschuw las en herlas ze het biljet tot de strekking ervan haar duidelijk was. Abdelkarim! Ze keek verward om zich heen. Wat nu?
Hoe moest ze hem vinden? Waar was hij heen? Hadden ze hem opgepakt?
Het was inmiddels druk geworden. Klanten verdrongen zich om haar heen. Vroegen schreeuwend om uitleg. Wilden weten waar ze nu hun goedkope tomaten moesten halen. Liepen haar omver.
Er zat niets anders op dan terug te gaan naar de bushalte en haar kado mee terug te nemen.
14 januari 2011
copyright assyke
Wekelijks kwam ze daar voor groente en fruit.
Waarom zou ze naar de Turk gaan, als Beverwijk net zo dichtbij is.
HIj verkocht aubergines, courgettes, koriander en vooral veel paprika.
Ook had hij bakjes met onhollandse kruiden.
Als het te druk was bij zijn kraam schoof ze een kraampje op.
Dat had ze zo met zichzelf afgesproken.
Dit om te voorkomen dat ze echt elke week voor zijn neus zou staan.
Al kon ze bijna met zekerheid zeggen, dat hij haar ook leuk vond, een beetje spanning deed haar zaak alleen maar goed.
De winst van vorige week was zijn naam. Abdulkarim heette hij.
Ze moest nog lachen als ze er aan terug dacht.
Hoe hij zijn naam letter voor letter voor haar uitspelde.
Het was een moeilijke naam, dat gaf hij zelf toe. Daarom mocht ze hem ook wel kortweg Karim noemen.
Nadat ze er thuis in bed eindeloos op geoefend had, kwam ze tot de conclusie dat het wel mee viel.
Ze zou hem geen karim noemen. Hij zou zich vast gestreeld voelen als ze niet de makkelijkste weg koos.
Vandaag zou ze hem weer zien.
Met opzet was ze extra vroeg. Ze wilde zijn eerste klant zijn, want ze had een kadootje voor hem: vandaag zou ze hem haar naam geven.
Uit de bus stappend verhoogde ze snel haar pas.
Een week was toch wel erg lang. Het werd tijd telefoonnummers uit te wisselen.
Bij de ingang van de hal zag ze meteen dat er iets loos was. Er liepen mannen in uniformen druk heen en weer. Toen ze naar binnen wilde werd haar de toegang versperd en wees men haar op het aanplakbiljet.
"Markten, moskeeen en theehuizen zijn broedplaatsen van zwarte eensgezindheid. Derhalve worden zij gesloten tot het land daarvan bevrijd is."
Wijze woorden, gesproken namens Zijne Koninklijke Hoogheid G.W.
Vol afschuw las en herlas ze het biljet tot de strekking ervan haar duidelijk was. Abdelkarim! Ze keek verward om zich heen. Wat nu?
Hoe moest ze hem vinden? Waar was hij heen? Hadden ze hem opgepakt?
Het was inmiddels druk geworden. Klanten verdrongen zich om haar heen. Vroegen schreeuwend om uitleg. Wilden weten waar ze nu hun goedkope tomaten moesten halen. Liepen haar omver.
Er zat niets anders op dan terug te gaan naar de bushalte en haar kado mee terug te nemen.
14 januari 2011
copyright assyke
puberbultjes
Voor wie zich afvraagt of ze op haar geboortegewicht is:
ze heeft inmiddels een heuse onderkin.
Verder trekt ze vreemde grimassen, die we voor het gemak maar interpreteren
als voorwereldse lachjes.
Ze slaapt nog niet door. Gelukkig is dat lief zijn zorg.
Wel is ze versneld in de puberteit terechtgekomen. Zo gaaf als haar huidje was bij de geboorte, zo vol zit het nu met kleine puistjes.
Schattige puistjes, dat wel.
Volgens de wijkverpleegkundige zijn het mijn hormonen die eruit komen, dus in feite ben ik in de puberteit.
En dat klopt ook wel. Heb sinds een week weer behoorlijk last van weltsmerz.
Maar misschien ligt dat wel aan een zekere phillipe.
ze heeft inmiddels een heuse onderkin.
Verder trekt ze vreemde grimassen, die we voor het gemak maar interpreteren
als voorwereldse lachjes.
Ze slaapt nog niet door. Gelukkig is dat lief zijn zorg.
Wel is ze versneld in de puberteit terechtgekomen. Zo gaaf als haar huidje was bij de geboorte, zo vol zit het nu met kleine puistjes.
Schattige puistjes, dat wel.
Volgens de wijkverpleegkundige zijn het mijn hormonen die eruit komen, dus in feite ben ik in de puberteit.
En dat klopt ook wel. Heb sinds een week weer behoorlijk last van weltsmerz.
Maar misschien ligt dat wel aan een zekere phillipe.
Hap, zei de krokodil
op dode zee drijf
ik weg
op baarden van wier
wie is het baasje
vraag ik kaaiman
hap!
kort en bondig drijft
hij weg
ik weg
op baarden van wier
wie is het baasje
vraag ik kaaiman
hap!
kort en bondig drijft
hij weg
doen alsof
De mensen van de slaapkamer ken ik van horen zeggen.
Ze zijn niet thuis.
Mijn zwarte bergschoenen stappen hakkelend en beschroomd over de drempel.
Ik maak daar een opmerking over tegen de makelaar en hij moet lachen.
Zo groen als hij nog is, zelfs hij is al gehard in dit soort privacygevoelige zaken.
Mijn man heeft ook nergens last van en zijn geoefend oog zwerft dan ook lustig van detail naar detail.
Aan alles merk ik dat het huis hem bevalt.
Als hij zijn mond echter open doet, uit hij enkel kritiek. Het huis is veel te klein.
Nou, nou...relativeer ik, dit zijn hollandse afmetingen...
Hij kijkt me aan. Ik weet dat hij mij de mond probeert te snoeren.
Toch kan ik het niet laten mijn goedkeuring te laten blijken over onderhoud, inrichting en grootte.
Er valt wat voor te zeggen om zelf ook een makelaar in te schakelen. Het vraagt van een argeloze koper nogal wat acteertalent om een gunstige prijs te bedwingen.
Thuis leer je niet te liegen en op straat moet je.
Een kleine poging om net te doen alsof het vkblog niet op de schop gaat.
Ze zijn niet thuis.
Mijn zwarte bergschoenen stappen hakkelend en beschroomd over de drempel.
Ik maak daar een opmerking over tegen de makelaar en hij moet lachen.
Zo groen als hij nog is, zelfs hij is al gehard in dit soort privacygevoelige zaken.
Mijn man heeft ook nergens last van en zijn geoefend oog zwerft dan ook lustig van detail naar detail.
Aan alles merk ik dat het huis hem bevalt.
Als hij zijn mond echter open doet, uit hij enkel kritiek. Het huis is veel te klein.
Nou, nou...relativeer ik, dit zijn hollandse afmetingen...
Hij kijkt me aan. Ik weet dat hij mij de mond probeert te snoeren.
Toch kan ik het niet laten mijn goedkeuring te laten blijken over onderhoud, inrichting en grootte.
Er valt wat voor te zeggen om zelf ook een makelaar in te schakelen. Het vraagt van een argeloze koper nogal wat acteertalent om een gunstige prijs te bedwingen.
Thuis leer je niet te liegen en op straat moet je.
Een kleine poging om net te doen alsof het vkblog niet op de schop gaat.
Apocalypse now!
Het lijkt verdorie wel een vkblogthemadag: het vkblog stopt!
Negen van de tien verse blogjes gaat erover. Als ik niet zelf zojuist het ongeestige berichtje in mijn mailbox had gevonden, dan zou ik denken dat het slechts om een thema ging.
Maar gezien de geschiedenis van Technisch Onderhoud en Verhuizing naar Belgie, vrees ik dat het niets anders is dan een logisch gevolg.
Er is bij mijn weten nog nooit een gratis toegankelijke dienst overeind gebleven na een buitenlandse overname. We hadden het dus kunnen weten.
Behalve dat ik er nooit aan gedacht heb.
Ik meende dat het gevaar uit een heel andere richting kwam.
Was het vkblog na alle ruzies eindelijk wat tot rust gekomen is alles voor niets geweest.
Leuk hoor.
Heel erg bedankt.
Buiten druilt het. Vrolijk waren we al niet.
En nu is het einde der blogtijden ook nog eens aangebroken.
Lees ook hier, meer achtergrondinformatie:
Niet van Remarque
Negen van de tien verse blogjes gaat erover. Als ik niet zelf zojuist het ongeestige berichtje in mijn mailbox had gevonden, dan zou ik denken dat het slechts om een thema ging.
Maar gezien de geschiedenis van Technisch Onderhoud en Verhuizing naar Belgie, vrees ik dat het niets anders is dan een logisch gevolg.
Er is bij mijn weten nog nooit een gratis toegankelijke dienst overeind gebleven na een buitenlandse overname. We hadden het dus kunnen weten.
Behalve dat ik er nooit aan gedacht heb.
Ik meende dat het gevaar uit een heel andere richting kwam.
Was het vkblog na alle ruzies eindelijk wat tot rust gekomen is alles voor niets geweest.
Leuk hoor.
Heel erg bedankt.
Buiten druilt het. Vrolijk waren we al niet.
En nu is het einde der blogtijden ook nog eens aangebroken.
Lees ook hier, meer achtergrondinformatie:
Niet van Remarque
Armadillo
Is niet elke oorlog smerig?
En is niet menig aspirant soldaat naief en onwetend?
Waarom dan de ophef over de film Armadillo?
Natuurlijk heb ik ook met afgrijzen zitten kijken naar die ene scene.
En is het zien van twee soldaten die vrolijk de dood van vier tegenstanders bejubelen,
niet bepaald verheffend.
Sterker nog, bij het zien van de twee soldaten dacht ik meteen aan mijn eigen zoons.
Hoe vervreemdend moet het voor een moeder niet zijn om dit in je kind te weten, deze moordlust.
Ontkennen we niet het liefst (potentiele) roofdiereigenschappen in onze eigen zoons?
Schokkend. Niet de film.
Wel onze eigen menselijke natuur.
Door middel van opvoeding en een ruimschootse hoeveelheid liefde
proberen we elke kiem van kwaad in ons nageslacht de kop in te drukken.
Het kwaad bestaat. De dorst naar bloed is een realiteit.
Maar zolang het slechts een biologisch gegeven is is het een ver van mijn bedshow. Een show opgevoerd op de televisie.
Als ik me bedenk welk een moeite ouders zich getroosten om hun kinderen verre van het Kwaad te houden, dan kan ik niet anders dan concluderen dat de Overheid een flinke steek laat vallen.
Het is tenslotte de Overheid die Oorlog verheerlijkt, vele miljarden pompt in de oorlogsindustrie, jonge mannen met de baard nog in de keel en de puistjes nog vers op de kin, recruteert met leugens en heldenverhalen.
De Overheid die gemakshalve vergeet, dat deze jongemannen na hun diensttijd nog een heel leven voor zich hebben in de burgermaatschappij.
Want hoe logisch de bloeddorst in de oorlog ook leek, gerechtvaardigd vanuit het overlevingsmechanisme, in de gewone samenleving ben je met deze dorstigheid niet welkom.
http://documentairenet.nl/archief/2010/12/armadillo/
En is niet menig aspirant soldaat naief en onwetend?
Waarom dan de ophef over de film Armadillo?
Natuurlijk heb ik ook met afgrijzen zitten kijken naar die ene scene.
En is het zien van twee soldaten die vrolijk de dood van vier tegenstanders bejubelen,
niet bepaald verheffend.
Sterker nog, bij het zien van de twee soldaten dacht ik meteen aan mijn eigen zoons.
Hoe vervreemdend moet het voor een moeder niet zijn om dit in je kind te weten, deze moordlust.
Ontkennen we niet het liefst (potentiele) roofdiereigenschappen in onze eigen zoons?
Schokkend. Niet de film.
Wel onze eigen menselijke natuur.
Door middel van opvoeding en een ruimschootse hoeveelheid liefde
proberen we elke kiem van kwaad in ons nageslacht de kop in te drukken.
Het kwaad bestaat. De dorst naar bloed is een realiteit.
Maar zolang het slechts een biologisch gegeven is is het een ver van mijn bedshow. Een show opgevoerd op de televisie.
Als ik me bedenk welk een moeite ouders zich getroosten om hun kinderen verre van het Kwaad te houden, dan kan ik niet anders dan concluderen dat de Overheid een flinke steek laat vallen.
Het is tenslotte de Overheid die Oorlog verheerlijkt, vele miljarden pompt in de oorlogsindustrie, jonge mannen met de baard nog in de keel en de puistjes nog vers op de kin, recruteert met leugens en heldenverhalen.
De Overheid die gemakshalve vergeet, dat deze jongemannen na hun diensttijd nog een heel leven voor zich hebben in de burgermaatschappij.
Want hoe logisch de bloeddorst in de oorlog ook leek, gerechtvaardigd vanuit het overlevingsmechanisme, in de gewone samenleving ben je met deze dorstigheid niet welkom.
http://documentairenet.nl/archief/2010/12/armadillo/
vermaandag
hieper...de...
♪
achtentwintig zonnen
kwamen op
♪
achtentwintig manen
verdwenen in de nacht
♪
ons kleine saar
is een hele maand!!!
♪
piep..hoera!!!
♪
achtentwintig zonnen
kwamen op
♪
achtentwintig manen
verdwenen in de nacht
♪
ons kleine saar
is een hele maand!!!
♪
piep..hoera!!!
Het oude jaar uitgeleid met een passende knalpartij
Kabang!
Die van buiten zal ik niet snel kopen.
Want die van binnen is vrij verkrijgbaar.
Het hele jaar knalt en sist het in mijn eigen kop.
Zo ook gisteravond en het was nog lang niet twaalf uur.
De laatste tijd leek het evenwel rustiger.
Schijn bedriegt.
Zoals je ook een slapend rotje op de stoep nooit wakker moet maken.
Zo is het raadzaam ook in het dagelijks bestaan bij de les te blijven.
Achteraf had ik te weinig geslikt. Verbazingwekkend wat voor een gevolgen dat dan toch elke keer weer heeft.
Speelt de vrije wil dan helemaal niet mee? Of is die wil in mijn geval niet sterk genoeg?
Vreemder nog dan de vuurwerkfabriek die ik ben, is de houding van mijn levensgezel. Al zegt hij van niet, hij houdt zo nu en dan best van een flinke knalpartij. Zijn ogen schitteren. Verliefde golven overspoelen hem.
En zodra de as is neergedaald zie ik ook wat ik heb gemist.
De droomlief die hij was.
Hij is voor even terug.
Opgeroepen door oude geesten in mijn brein.
Die van buiten zal ik niet snel kopen.
Want die van binnen is vrij verkrijgbaar.
Het hele jaar knalt en sist het in mijn eigen kop.
Zo ook gisteravond en het was nog lang niet twaalf uur.
De laatste tijd leek het evenwel rustiger.
Schijn bedriegt.
Zoals je ook een slapend rotje op de stoep nooit wakker moet maken.
Zo is het raadzaam ook in het dagelijks bestaan bij de les te blijven.
Achteraf had ik te weinig geslikt. Verbazingwekkend wat voor een gevolgen dat dan toch elke keer weer heeft.
Speelt de vrije wil dan helemaal niet mee? Of is die wil in mijn geval niet sterk genoeg?
Vreemder nog dan de vuurwerkfabriek die ik ben, is de houding van mijn levensgezel. Al zegt hij van niet, hij houdt zo nu en dan best van een flinke knalpartij. Zijn ogen schitteren. Verliefde golven overspoelen hem.
En zodra de as is neergedaald zie ik ook wat ik heb gemist.
De droomlief die hij was.
Hij is voor even terug.
Opgeroepen door oude geesten in mijn brein.
Laat me
laat me
ik ben een hond,
een bultig zandkameel
of was ik...kriebelige duizendpoot?
ik weet het niet meer
zoveel namen naar mijn kop
en poot gegooid
laat me!
dat mag glashelder zijn...
zie Sprakeloos
ik ben een hond,
een bultig zandkameel
of was ik...kriebelige duizendpoot?
ik weet het niet meer
zoveel namen naar mijn kop
en poot gegooid
laat me!
dat mag glashelder zijn...
zie Sprakeloos
Een lach schalt door het tranendal
ze lacht
ze trekt zich er niets van aan,
dat het biologisch gezien niet kan
ik streel haar over haar magere polsje
en een big smile vormt zich onmiskenbaar
oorzaak en gevolg
ik doe het nog eens,
voor mijn empirische boekhouding
en koddige spiertrekkinkjes verschijnen
op teder commando,
lachebekje is negen dagen oud
*****************************************
mama is moe, papa heeft een koortslip, hij mag niet voor je zorgen
migraine achtige pijnen bemoeilijken de zaterdag
slaapgebrek breekt me op
huilbuien doen hun intrede
oma komt de boel ontzetten en neemt jou mee
gelukkig weet jij niets van dit verraad
morgen zien we elkaar weer...
ik mis je
**************************************
ik ben al een paar dagen boos
het laat me niet los, een kleine akkefiet
een vriendin die niet belt, maar haar man de telefoon geeft
om dag en tijd af te spreken
felicitaties niet uit haar mond,
het doet me pijn
het maalt
ik maak me druk om kleinigheden en voel me weinig vergevensgezind
het zal de slaap zijn, het zal het een teveel aan geluk zijn
ook geluk kan een opgave zijn, hoe ga je ermee om?
ze trekt zich er niets van aan,
dat het biologisch gezien niet kan
ik streel haar over haar magere polsje
en een big smile vormt zich onmiskenbaar
oorzaak en gevolg
ik doe het nog eens,
voor mijn empirische boekhouding
en koddige spiertrekkinkjes verschijnen
op teder commando,
lachebekje is negen dagen oud
*****************************************
mama is moe, papa heeft een koortslip, hij mag niet voor je zorgen
migraine achtige pijnen bemoeilijken de zaterdag
slaapgebrek breekt me op
huilbuien doen hun intrede
oma komt de boel ontzetten en neemt jou mee
gelukkig weet jij niets van dit verraad
morgen zien we elkaar weer...
ik mis je
**************************************
ik ben al een paar dagen boos
het laat me niet los, een kleine akkefiet
een vriendin die niet belt, maar haar man de telefoon geeft
om dag en tijd af te spreken
felicitaties niet uit haar mond,
het doet me pijn
het maalt
ik maak me druk om kleinigheden en voel me weinig vergevensgezind
het zal de slaap zijn, het zal het een teveel aan geluk zijn
ook geluk kan een opgave zijn, hoe ga je ermee om?
Voorwee of het echte werk
Het begon om vijf uur. Elke tien minuten een nauwelijks voelbaar weetje.
Ze zijn nu wat sterker. Maar of ze nog steeds om de tien minuten komen, geen flauw idee.
Faf net naar school gestuurd. Nu heb ik iets meer de tijd en gelegenheid om op het patroon te letten.
En al is het mijn derde, hoe dat met die minuten zit en de interval, het is nog altijd een beetje onbekend terrein.
Faf en Sas kwamen allebei na gebroken vliezen, een dag tevoren. Ingeleid in het ziekenhuis.
Partner en moeder zijn gewaarschuwd. Hopelijk zijn ze niet te ver weg, als het moment supreme daar is.
Het gaat mij dan voornamelijk ook om Sassa. Dat hij op tijd op een leuk plekje is en niet ziet dat mama pijn heeft.
Spannend.
Gaat het doorzetten of niet?
Ik hoop van wel.
Want ik ben het...
Zat!
Ze zijn nu wat sterker. Maar of ze nog steeds om de tien minuten komen, geen flauw idee.
Faf net naar school gestuurd. Nu heb ik iets meer de tijd en gelegenheid om op het patroon te letten.
En al is het mijn derde, hoe dat met die minuten zit en de interval, het is nog altijd een beetje onbekend terrein.
Faf en Sas kwamen allebei na gebroken vliezen, een dag tevoren. Ingeleid in het ziekenhuis.
Partner en moeder zijn gewaarschuwd. Hopelijk zijn ze niet te ver weg, als het moment supreme daar is.
Het gaat mij dan voornamelijk ook om Sassa. Dat hij op tijd op een leuk plekje is en niet ziet dat mama pijn heeft.
Spannend.
Gaat het doorzetten of niet?
Ik hoop van wel.
Want ik ben het...
Zat!
Abonneren op:
Posts (Atom)